Ragtime tak muzycy i mieszkańcy Nowego Orleanu nazywli muzykę , która pod koniec XIX w i na początku XX w. królowała w klubach i barach. Kluby te zwane w tamtych czasach Honky-Tonk zawsze posiadały pianino przy którym pianista przygrywał do tańca.W dzielnicach Storyville i Perdido , słychać było też muzykę graną przez większe zespoły. Szefem zespołu był na ogół trębacz – kornecista , który do pomocy miał muzyków grających na : klarnecie , puzonie , saksofonach , pianinie , banjo i bębnach . Często spotykane były gitara , bas, lub tarka ( taka do prania ). W niedzielę i święta zespoły wychodziły na ulicę i wtedy odbywały się pojedynki muzyczne. Na dużych placach w róznych narożnikach ustawione były platformy konne na których znajdowały sie zespoły. Zespół starał się grać jak najgłośniej aby zagłuszyć konkurencję oraz przciągnąć jak najwięcej słuchaczy. W ten sposób królem zespołów został Buddy Bolden . Zespół Buddy Boldena pokonał w czasie takich pojedynków Bunka Johnsona i Freddie Kepparda. Zresztą nieco póżniej Buddy Bolden przyjął Bunka do swojego zespołu. Zespoły brały udział także w pogrzebach i paradach ulicznych. Nazwa Ragtime utrzymywała się do końca 1915 r. Po roku 1915 zaczęto już stosować nazwę Jazz , dzisiaj muzykę graną wówczas nazywa sie Jazzem nowoorleańskim. Nazwą Ragtime określa się głównie muzykę pianistów wystepujących solo w charaktery- stycznych utworach z tamtego czasu.